Tanrının Vişne Bahçesi

tozlu çölü ve ateşi giydiriyor tenim akmayan o nehrin gölgesinde serinliyorum kalbimden besleniyor bir semender kapatıyorum kâhinliğin kitabını ve gözlerimi toprağa gömdüğüm yüzüğün gerisinden ateşe ve küle haykırıyorum kemiklerin diliyle ejderha eşiğindeyim!