İstanbul'un Kör Yanı

kibritle oynayıp evi yakan çocuk düşlerimi bırakıp bir sandala duru bir nehrin küçük adımlarında akıyorum usulca ayazda kalmış bir denizin sise boğulmuş bir dağın kurumuş bir buğday başağının tutulması rüzgâra... ah içimdeki aşka vurgun dervişin kör sancıları gidiyorum sular serpin yollara "artık yemle beslenen kuşcağız değilim" ait değil kimseye saçlarım gençliğimi kundaklayan ey zebun seviler tutuk değil kanatlarım