Vakti Gelenin Yolu;Bu Bir Hâl Yoludur

Bu kitap, yolu ağırlaşanlar için yazıldı: duaları gecikenler, kapılarının kapandığını sananlar, rızıkla, sağlıkla, sevdikleriyle imtihan olanlar için. Bazen insan yürür ama ilerleyemez. Şehirler değişir, yollar uzar, duraklar çoğalır; fakat asıl olan, bu yolculukların insanda açtığı hâllerdir. Bu yüzden bu kitapta anlatılanlar mekânlar değil, o mekânların insanın içinde bıraktığı izlerdir. Bazen kalabalıkların içinde bile insan kendini yalnız hisseder. İçi daralır, sebebini bilemez; ama bu bir terk ediliş değildir. Bu hâl, anlayabilenler için insanı kendinden alıp Rabbine yaklaştıran sessiz bir davettir. Allah kulunu yükseltmek istediğinde imtihan eder. O andaki acı, kırmak için değil; olgunlaştırmak içindir. Duanın cevabı gecikebilir; çünkü Allah, hangi işin hangi vakitte kulu için hayırlı olduğunu kulundan daha iyi bilir. İnsan bu hakikati kavradığında, yolun mahiyeti de değişir. Artık mesele hızlanmak ya da ilerlemek değil, olup biteni doğru yerden okuyabilmektir. Bu yol yürüdükçe değil, durdukça fark edilir; konuşmaktan çok susmanın, bilmekten çok razı olmanın içinden geçer. Vakti Gelenin Yolu, okuru bir menzile götürmez; onu, zamanın inceldiği bir eşiğin önüne bırakır. Orada ne hız kalır ne yön; ne soru tam sorulur ne cevap bütünüyle görünür. Çünkü bu yol, adımlarla değil, razı oluşla açılır. Bazıları geçer, bazıları bekler; ama vakti gelen çağrıyı tanır. O çağrı sessizdir, içten gelir ve vakti geldi mi insan bilir ki, artık yol dışarıda değil, içeridedir. Eğer hâlâ kapının önündeysen, çok şanslısın… KAPI AÇILIR. SEN YETER Kİ VURMAYI BİL. NE ZAMAN AÇILIR, BİLMEM. YETER Kİ O KAPIDA DURMAYI BİL.