Sevmeden Ölmek Zor

Ayazda Gözlerin ümit Saçların bahardı Akşam kızarırdı yanaklarında Donmuş vakitleri seyrederdim Düşlerim naftalin kokar Hatıralar sandığında Saçlarını örüp duruyorum zamanın Suskun gölgeme kızıyorum boyuna İnsan, kendi karanlığını yaşıyor Biliyorum geceler de morarır ayazda Ürpertiyor beni devasa kentler Taş duvarlar arasında büyüyor yalnızlığım Ağlamak hafifletmiyorki hüznümü Hala açlıktan ölenler var!