Sarmaşk

Saçlarının rüzgârında soluklanırken İnsanın belki derviş gibi kalbi olmalı Mum oldum, karanlığa karşı durdum Oysa gitmek dünyasından geliyorum Yârimin kabahat sofrasından kalktım Ey gündüz ağlayışı, koca suskunluk Bir bulut kadar, sarhoş olma zamanı Varlık denizi, kör yazgının aynası Senden sevginden yalandır gayrisi Başkasının günahlarıyla yıkanarak Hiç temize çekemeyiz kendimizi Şiir sanatının sessiz yolcusu Ünal Ersözlü, Yunus Nadi Ödüllü "Kapıyı Çalıyorum" adlı kitabından sonra, okurlarıyla "Sarmaşk"ta buluşuyor. Şair, yedinci kitabında aşk kavramını bütün anlamlarıyla sorgularken, okurlarını aşka daha derinlemesine bakmaya kışkırtıyor. Lirik, izlenimci çağrışımlarla, aşkın insana ait değerlerini, mistik duygulanımlar eşliğinde kucaklaştıran şair, bizleri hâkim olamadığımız esrarlı bir yolculuğun, öz yolcuları haline getiriyor. Sarmaşk'ta kendimizi yeniden ararken, çağımızın insan serüveninde, aşk ile hayatın anlamını taçlandırıyoruz. Şair kendi dilini aşkın üzerinde yeniden incelikle, özenle yaratırken, geçmişten geleceğe uzandığı şiirinde, şimdi'yi sarsılarak hissetmemize olanak veriyor. Şimdi'de kaldığımız sürece, acıdan sevince, insandan hayata uzanan bir serüvenin, aşk yolculuğunun, sessiz, ama âşık tanıkları oluyoruz.