Mevsim Değirmeni

Taş Ev Nereye gidebilirsin ey Memet Taş ev orda dururken, yurdunda Yaralı bir ceylan ya da bir kuş Ya da ayağı kırılmış bir kırlangıç Senin kokun eğrelti kokusudur Çocukluğun var şimdi önünde Korkusuz krallar gibi uzun Saklansan gölgen karşıdan aşar Karşında eğilir kusursuz dereotu Alnından damlar güz vakti güneş Gölgeli bulut ya da uzayan yokuş Çocukluğuna gider çaresiz Bir kenti bırakıp buralarda