Makbule Hanım

Koltuğun kenarına oturdum: “Nine, neden böylesin?” Cevap vermedi: “Dedeme mi üzülüyorsun?” Gözleriyle evet işareti yaptı. “Dedemi neden hastaneye götürmüyoruz?” “Dedenin hastaneye ihtiyacı yok.” “O zaman Doktor Hulusi amcaya haber verelim, o gelsin.” “Onun hiçbir şeye ihtiyacı yok.” Ben de öyle düşünüyordum. Dedemin her şeyi vardı. “Öyleyse neye ihtiyacı var?” Ninem azıcık bekledikten sonra kendi kendine mırıldanır gibi konuştu: “Ölüme ihtiyacı var?” Dona kaldım; başım döner gibi oldu. Demek ki insanın ölüme de ihtiyacı oluyordu: “Neden böyle konuşuyorsun?” Cevap vermedi. Beni kendine doğru çekti: “Sen üzülme ama…” Ne diyeceğimi bilemedim: “Ölüm…” “Ölüm bütün çaresizliklerin çaresidir. İnsanları bütün dertlerinden kurtarır.” “Sen neden ağlıyorsun?” Bir süre sustu, ardından zor duyulan bir sesle mırıldandı: “Ben onsuz yaşayamam.”