İkiye Bölünen Vikont

Stok Kodu:
9789750815461
Boyut:
170-230-0
Sayfa Sayısı:
101
Baskı:
5
Basım Tarihi:
2017-09-07
Çeviren:
Rekin Teksoy
Kapak Türü:
Karton
Kağıt Türü:
2.Hamur
Dili:
Türkçe
8,75
9789750815461
630622
İkiye Bölünen Vikont
İkiye Bölünen Vikont
8.75
Italo Calvino, Atalarımız üçlemesinin ilk kitabı İkiye Bölünen Vikontu bir söyleşisinde dile getirdiği gibi, 1952 yılında oyun olsun diye yazmaya başlamıştır: İkiye Bölünen Vikontu yazmaya başladığımda, öncelikle eğlenceli bir hikâye yazmak istiyordum, hem kendim eğleneyim diye hem de mümkünse başkaları eğlensin diye: Aklımda ortadan ikiye biçilmiş bir adam imgesi vardı; bu ikiye biçilmiş adam konusunun, insanın bölünmüşlüğünün anlamlı bir konu olacağını, çağdaş bir anlamı olacağını düşündüm: Hepimiz bir biçimde kendimizi tamamlanmamış hissediyoruz, hepimiz bir yanımızla kendimizi gerçekleştiriyoruz, öteki yanımızla değil. Savaştan dönen ve savaş sırasında bedeni ikiye bölünen Vikont Medardonun tuhaf hikâyesi yeğeninin ağzından anlatılıyor. Vikontun bedeninin bir yarısında iyi, diğer yarısında kötü kişiliğin uç noktaları yaşamaktadır ve bunların tekrar bir araya gelmesi olanaksız görünmektedir. İkiye Bölünen Vikont, ilk kez her yaştan okura hitap eden bu resimli baskısıyla Türkçede... Tadımlık 1. Bölüm Türklerle savaş vardı. Dayım, Terralbalı Medardo vikontu Bohemya Ovasında Hıristiyanların ordugâhına doğru at sürüyordu. Peşinden de emir eri Curzio gidiyordu. Leylekler alçaktan uçuyor, beyaz sürüler oluşturarak, donuk, dingin havayı yarıyorlardı. Niye bu kadar çok leylek var? diye sordu Medardo, Curzioya. Nereye gidiyorlar? Savaşa katılmış olan komşu dükleri hoşnut etmek için henüz gönüllü yazılmış olan dayım, daha acemiydi. Hıristiyanların elindeki son kaleden bir atla, bir emir eri sağlamış, İmparatorun karargâhına gidiyordu. Savaş alanına gidiyorlar, diye kestirip attı emir eri. Yol boyunca bize eşlik edecekler. Vikont Medardo, o yörede uçan leylek görmenin iyiye işaret olduğunu öğrenmişti, leylek gördüğü için sevinmeye çalışıyordu. Ama elinde olmadan, kaygılı hissediyordu kendini. Bu çöp bacaklı kuşları savaş alanına çeken ne acaba, Curzio? diye sordu. Kıtlık tarlaları perişan ettikten, kuraklık ırmakları kuruttuktan bu yana, diye karşılık verdi emir eri, artık onlar da insan eti yiyorlar. Ölülerin bulunduğu yerlerde kargalarla akbabaların yerini leylekler, turnalar, flemankuşları aldı.
Italo Calvino, Atalarımız üçlemesinin ilk kitabı İkiye Bölünen Vikontu bir söyleşisinde dile getirdiği gibi, 1952 yılında oyun olsun diye yazmaya başlamıştır: İkiye Bölünen Vikontu yazmaya başladığımda, öncelikle eğlenceli bir hikâye yazmak istiyordum, hem kendim eğleneyim diye hem de mümkünse başkaları eğlensin diye: Aklımda ortadan ikiye biçilmiş bir adam imgesi vardı; bu ikiye biçilmiş adam konusunun, insanın bölünmüşlüğünün anlamlı bir konu olacağını, çağdaş bir anlamı olacağını düşündüm: Hepimiz bir biçimde kendimizi tamamlanmamış hissediyoruz, hepimiz bir yanımızla kendimizi gerçekleştiriyoruz, öteki yanımızla değil. Savaştan dönen ve savaş sırasında bedeni ikiye bölünen Vikont Medardonun tuhaf hikâyesi yeğeninin ağzından anlatılıyor. Vikontun bedeninin bir yarısında iyi, diğer yarısında kötü kişiliğin uç noktaları yaşamaktadır ve bunların tekrar bir araya gelmesi olanaksız görünmektedir. İkiye Bölünen Vikont, ilk kez her yaştan okura hitap eden bu resimli baskısıyla Türkçede... Tadımlık 1. Bölüm Türklerle savaş vardı. Dayım, Terralbalı Medardo vikontu Bohemya Ovasında Hıristiyanların ordugâhına doğru at sürüyordu. Peşinden de emir eri Curzio gidiyordu. Leylekler alçaktan uçuyor, beyaz sürüler oluşturarak, donuk, dingin havayı yarıyorlardı. Niye bu kadar çok leylek var? diye sordu Medardo, Curzioya. Nereye gidiyorlar? Savaşa katılmış olan komşu dükleri hoşnut etmek için henüz gönüllü yazılmış olan dayım, daha acemiydi. Hıristiyanların elindeki son kaleden bir atla, bir emir eri sağlamış, İmparatorun karargâhına gidiyordu. Savaş alanına gidiyorlar, diye kestirip attı emir eri. Yol boyunca bize eşlik edecekler. Vikont Medardo, o yörede uçan leylek görmenin iyiye işaret olduğunu öğrenmişti, leylek gördüğü için sevinmeye çalışıyordu. Ama elinde olmadan, kaygılı hissediyordu kendini. Bu çöp bacaklı kuşları savaş alanına çeken ne acaba, Curzio? diye sordu. Kıtlık tarlaları perişan ettikten, kuraklık ırmakları kuruttuktan bu yana, diye karşılık verdi emir eri, artık onlar da insan eti yiyorlar. Ölülerin bulunduğu yerlerde kargalarla akbabaların yerini leylekler, turnalar, flemankuşları aldı.
Yorum yaz
Bu kitabı henüz kimse eleştirmemiş.
Kapat