Füü

kalın atarlı zaman yozgun lahitten bıkar vursam enine boyuna düşünceme bozulsa gövdem, ayaklarım, yüzüm senin olsun pansumanın, büyücü sesin mabed bildiklerim debelendikçe tövbesiz yapılan zikrinde kayıplarım büyür unutulmak istiyor uzuvlarım aslına tütsüler yakarken en başta neyse o en başta neysem o doluyor hazneme şimdi oklava gerek bana, biraz ateşle çamur şeklini veriyorum avuçlarımla içtiğin sudan çıkardıkça şifanı türü önüne serilen ne varsa seç, beğen, al! şefkatin kanlı tepsisinde tiranların öpücüğü kaportanı kaslarından önce cilalayanlara sitemle seni tekrardan kardım boğuklarına ne geri ne ileri gitmeye cesaretim yok artık