Beni Bir Zamana Örtün

Kalabalıktan çatlayan Bir mahcup tenhada Kendimi ağlarım Penceremde üşümüş Sensizliğin sessizliği Uzaklığının ortasına ağlar Hiç gitmediğim yerlerde bulurum seni En çok Bir de Özleyişlerimin kıyıları kaybolmuş Denizlerinde Sonrasından yırtılmış bir düşün sancıları Umutlarını bir bulutun sızılarına yüklüyor Kan, Öne düştü Su, Çok çok arkaların Küskün düşlerinde ağladı