Askılar

eve oğulsuz dönen babanın dilinde tuz birikir ölüm eski bir alışkanlıktır aynalaşır orada asfalt sonlarında kibar bir lehçe ile susar çirkin herkes bunu bilir lâldır şart mıdır dağı sevmek için oğulsuz kalmak kuğu bir boynun can kırkları ile terlediği gizli bir anlam bulur dağın yüzünde sesimin sarkacını salarak at koşumlarına ve inandım her evin kebir bir kibir biriktirdiğine ve inanın insanın evinin insanın kabri olduğuna